بیا خیال کنیم

که سال‌های جدایی در این میانه نبود

که عمر ما همه در رنج انتظار نرفت

که آن درخت که با خون دل بپروردیم

ز شعله‌های شبیخون آذرخش شکست.

شکست

           تلخ‌ترین

                      ناگوارترین!

 

 

هنوز در دل ما شور و زور در بازوست

بیا درخت بکاریم باز روی زمین

درخت جهد و امید

بدون آن که بگوییم:

                       - کی شکوفه دهد

و میوه‌ای که به بار آورد

                              که خواهد چید؟

 

 

بهار تازه‌نفس خرم و دل‌افروز است

بیا خیال کنیم

تولد من و تو صبحگاه امروز است.

 

ژاله اصفهانی