اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی  

به تبریز آمدی این دم بیابان را بپیمودی 

بپر ای دل که پر داری برو آن جا که بیماری  

نماندی هیچ بیماری گر او رخسار بنمودی 

چه کردی آن دل مسکین اگر چون تن گران بودی  

اگر پرش ببخشیدی بر او دلبر ببخشودی 

دریغا قالبم را هم ز بخشش نیم پر بودی  

که بر تبریزیان در ره دواسپه او برافزودی 

مبارک بادشان این ره به توفیق و امان الله  

به هر شهری و هر جایی به هر دشتی و هر رودی 

دلم همراه ایشان شد که شبشان پاسبان باشد  

اگر پیدا بدی پاسش یکی همراه نغنودی 

بپرید ای شهان آن سو که یابید آنچ قسمت شد  

نحاسی را ز اکسیری ایازی را ز محمودی 

روید ای عاشقان حق به اقبال ابد ملحق  

روان باشید همچون مه به سوی برج مسعودی 

به برج عاشقان شه میان صادقان ره  

که از سردان و مردودان شود جوینده مردودی 

بپر ای دل به پنهانی به پر و بال روحانی  

گرت طالب نبودی شه چنین پرهات نگشودی 

در احسان سابق است آن شه به وعده صادق است آن شه  

اگر نه خالق است آن شه تو را از خلق نربودی 

برون از نور و دود است او که افروزید این آتش  

از این آتش خرد نوری از این آذر هوا دودی 

دلا اندر چه وسواسی که دود از نور نشناسی؟  

بسوز از عشق نور او درون نار چون عودی 

نه از اولاد نمرودی که بسته آتش و دودی  

چو فرزند خلیلی تو مترس از دود نمرودی 

در آتش باش جان من یکی چندی چو نرم آهن  

که گر آتش نبودی خود رخ آیینه که زدودی 

چه آسان می‌شود مشکل به نور پاک اهل دل  

چنانک آهن شود مومی ز کف شمع داوودی 

ز شمس الدین شناس ای دل چو بر تو حل شود مشکل  

تجلی بهر موسی دان به جودی که رسد جودی

 

مولوی/ دیوان شمس

 

 

رو رو که نه‌ای عاشق ای زلفک و ای خالک  

ای نازک و ای خشمک پابسته به خلخالک 

با مرگ کجا پیچد آن زلفک و آن پیچک  

بر چرخ کجا پرد آن پرک و آن بالک 

ای نازک نازک‌دل دل جو که دلت ماند  

روزی که جدا مانی از زرک و از مالک 

اشکسته چرا باشی دلتنگ چرا گردی  

دل همچو دل میمک قد همچو قد دالک 

تو رستم دستانی از زال چه می‌ترسی  

یا رب برهان او را از ننگ چنین زالک 

من دوش تو را دیدم در خواب و چنان باشد  

بر چرخ همی‌گشتی سرمستک و خوش حالک 

می‌گشتی و می‌گفتی ای زهره به من بنگر  

سرمستم و آزادم ز ادبارک و اقبالک 

درویشی وانگه غم از مست نبیذی کم  

رو خدمت آن مه کن مردانه یکی سالک 

بر هفت فلک بگذر افسون زحل مشنو  

بگذار منجم را در اختر و در فالک 

من خرقه ز خور دارم چون لعل و گهر دارم  

من خرقه کجا پوشم از صوفک و از شالک 

با یار عرب گفتم در چشم ترم بنگر  

می‌گفت به زیر لب لا تخدعنی والک 

می‌گفتم و می‌پختم در سینه دو صد حیلت  

می‌گفت مرا خندان کم تکتم احوالک 

خامش کن و شه را بین چون باز سپیدی تو  

نی بلبل قوالی درمانده در این قالک

 

مولوی/ دیوان شمس