« دختری را می شناسم که هرشب

برای ستاره ها شعر می خواند

و آنها به او

زبان آسمانی می آموزند

روزی پرسیدم

دیشب چه واژه ای آموختی؟

شرمنده نگاهم کرد

                     و چشمک زد... »

(واهه آرمن)