در سکوتی ماتم افزا من کناری و مرغ شیدا

با من دل خسته گوید از چه بنشسته ای تو تنها

عشق یاری در دل دارم

میدهد هر دم آزارم

شکوه ها تا بر دل دارم

میگریزم از رسوایی می ستیزم با تنهایی

جام نوشین بر لب دارم

مرغ شیدا بیا بیا شاهد ناله حزینم شو

با نوایی به روز و شب هم صدای دل غمینم شو

ای صبا گر شنیده ای راز قلب شکسته ام امشب

تا پیامی به او رساند رهگذار دل حزینم شد

لحظه ای آسمان تو بنگر چهره ارغوانیم

با غم عشق او خزان شد نوبهار جوانیم ....

سراغ من را نگیر

به خاطر قالب صابونی

۳۰۰ سال دروغ می گوید

..................

 

عصر عظمت هاي غول آساي عمارت ها

و دروغ.

عصر رمه هاي عظيم گرسنه گي

و وحشت بارترين سکوت ها

هنگامي که گلّه هاي عظيم انساني به دهان کوره ها مي رفت

[ و حالا اگه دلت بخواد

ميتوني با يه فرياد

گلوتو پاره کني:

ديوارا از بِتُن مُسلّحن.]!

عصري که شرم و حق

حساب اش جداست،

و عشق

سوءِتفاهمي ست

که با <متاءسف ام> گفتني فراموش ميشود

[ وقتي که با ادب

کلاتو ور ميداري

و با اتيکت

لبخند ميزني،

و پُشت شمشادا

اَشکتو پاک مي کني

با پوشِتت.]

عصري که

فرصتي شورانگيز است

تماشاي محکومي که بر دار مي کنند؛

سپيده ي ارزان ابتذال و سقوط نيست

مبداء بسياري خاطره هاست:

[ هيفده روز بعدش بود

که اول دفعه

تو رو ديدم، عشق من!]

وهن عظيم و اوج رسوائي نيست

سياحتي ست با تلا شها و دست و پا کردن ها

بر سر جائي بهتر:

[ از رو تاق ماشين

جون کَندن شو بهتر مي شه ديد

تا از تو غرفه هاي شهرداري] ؛

و غيبت ها و تخمه شکستن

به انتظار پرده که بالا رود

همراه جنازه ئي

که تهمت زيستن بر خود بسته بود

از آن پيشتر که بميرد.

عصر کثيف ترين دندانها

در خند ه ئي

و مستاءصل ترين ناله ها

در نوميدي.

عصري که دستها

سرنوشت را نمي سازد

و اراده

به جائيت نميرساند.

عصري که ضمان کام کار ي تو

پول چايي ست که به جيب مي زني

به پشتوانه ي قدرت ات

از سمسارها

و رئيسه گان؛

و يکدستي ي مضاميني از اين گونه است

که شهر را به هياءت غزلي مي آرايد

با قافيه ها و رديف

و مصراع ها همه هم ساز

و نماي نردباني ي ظاهرش - که خود، شعار تعالي ست -.

و از ميان همه سنگ لاخ و دشت

راه به دريا مي بَري

نيروي اوباشان و باج گيران را اگر

بستري شوي

و به زورق يقين آن کسان بنشيني که هيچ گاه

ترديد نميکنند،

و آدمي را

هم بدان چرب دستي گردن ميزنند

که مشّاق ژنده پوش دبستان ما

قلم هاي نئين را قَط ميزد؛

و در دَکّه ي بي ايماني يشان

همه چيزي را

توان خريد

در برابر سکه ئي.

عصر پشت ورو،

که ژنرال ها

دُرُسته مي ميرند

ب يآ نکه

کَکي حتا

گزيده باشد شان؛

و مردان متنفر از جنگ

با سينه هاي دريده

و پوستي

که به کيسه هاي انباشته از سُرب

ميمانَد.

عصري که مردان دانش

اندوه و پلشتي را

با موشک ها

به اعماق خدا مي فرستند

و نان شبانه ي فرزندان خود را

از سربازخان هها

گدائي مي کنند،

و زندان ها انباشته از مغزهائي ست

که اونيفورم ها را وهني به شمار آورد هاند،

چرا که رسالت انسان

هرگز اين نبوده است

هرگز اين نبوده است!

عصر توهين آميزي که آدمي

مُرد ه ئيست

با اندک فرصتي از براي جان کندن،

و به شايسته گي هاي خويش

از هم هي افق ها

دورتر است.

عصري چنان عظيم، چنان عظيم، که سفر را

در سفره ي نان نيز

هم بدان دشواري به پيش مي بايد بُرد

که در پهنه ي نام.

 

احمد شاملو / آیدا، درخت، خنجر و خاطره

 

و ما تا فرصتی

تا فرصت سلامی دوباره خانه نشین می شویم

 

میبینم صورتمو تو آینه

با لبی خسته می پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می خواد

اون به من یا من به اون خیره شدم

باورم نمیشه هرچی میبینم

چشامو یه لحظه رو هم میذارم

به خودم میگم که این صورتکه

میتونم از صورتم ورش دارم

میکشم دستمو روی صورتم

هرچی باید بدونم دستم میگه

منو توی آینه نشون میده

میگه این تویی نه هیچ کسه دیگه

جای پاهای تموم قصه ها

رنگ غربت تو تموم لحظه ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه میگه تو همونی که یه روز

میخواستی خورشید و با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خونت شده

داری بی صدا تو قلبت میمیری

میشکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه

آینه میشکنه هزار تیکه میشه

اما باز تو هر تیکش عکس منه

عکسا با دهن کجی بهم میگن

چشم امید و ببر از اسمون

روزا با هم دیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی میدن تمومشون...

 

 

سر به هوا

کودکانِ کامل اُردیبهشت‌

راه غريب گريه را بر عبور آوازِ من بسته بودند

صدايم به سايه‌سارِ درّه نمی‌رسيد

تو آن سوتر از رديف صنوبران

پای پرچينِ پسينی شکسته شايد

کتابی از نشانیِ دوستانمان را ورق می‌زدی،

زنان کوچه می‌گويند

به گمانم تُرا در صفِ‌ صحبت آرزويی دور ديده‌اند،

حالا همه‌ی همسايه‌ها می‌دانند

من هر غروب، غروب هر پنجشنبه تا شبِ‌ التماس

به جستجوی عکسِ کوچکی از تو بالای کارنامه‌ی سالِ آخرت

هی گنجه و پشت و رویِ خانه را در خواب خاطره می‌گردم

پس نشانی تُرا کی در هراسِ گمشدن از دست‌داده‌ام ری‌را

هنوز که هنوز است

از گنجه‌ی قديمی خانه

بوی عَناب و اسپند و ديوان خطیِ‌ شاعری خوش

از خواب شيراز می‌آيد.

نه مگر تو رفته بودی با نان تازه و تبسم کودکانِ اُردی‌بهشت بيايی؟!

نه مگر قرار ما قبول بوسه از دُعای همين مردمان خسته بود ...؟!

نه مگر وعده‌ی ما نگفتنِ حتی يکی واژه از آن رازِ پرده‌پوش ...؟!

پس چرا کليدِ خانه را در خوابِ نيامدن گُم کرديم؟!

 

هی تو ...!

تو از عطر آلاله ... بی‌قرار!

تو اين رسم رويا و گريه را

از که، از کدام کتاب، از کدام کوچه آموخته‌ای؟

کجا بوده‌ای اين همه سال و ماه

چه می‌کرده‌ای که هيچ خط و خبری حتی

از خوابِ دريا هم نبود ... ها؟!

 

ببين!

خانه هنوز همان خانه است

هيچ اتفاق خاصی رُخ نداده است:

يک پالتوی کهنه، چتری شکسته

دو سه سنجاقِ نقره‌ای

کتابخانه‌ی کوچکِ شعر و سوال و سکوت

و شيشهْ عطری آشنا

که بوی سالهای دورِ دريا می‌دهد هنوز.

 

غريب آمدی و آشنا رفتی!

اما من که خوب می‌شناسَمَت ری‌را!

من بارها ...،

تُرا بارها در انتهای رويايی غريب ديده بودم

تُرا در خانه، در خوابِ آب، در خيابان

در انعکاسِ‌ رُخسارِ دختران ماه،

در صفِ خاموشِ مردمان، اتوبوس، ايستگاه و

سايه‌سارِ مه‌آلود آسمان ...

 

چه احترام غريبی دارد اين خواب، اين خاطره، اين هم ديده که دريا ... ری‌را!

تمامِ اين سالها هميشه کسی از من سراغِ تُرا می‌گرفت

تو نشانیِ من بودی و من نشانیِ تو.

گفتی بنويس

من شمال زاده شدم

اما تمامِ درياهای جنوب را من گريسته‌ام.

 

راهِ دورِ تهران آيا

هميشه از ترانه و آوازِ ما تهی خواهد ماند؟!

حوصله کن ری‌را،

خواهيم رفت.

اما خاطرت باشد

هميشه اين تويی که می‌روی

هميشه اين منم که می‌مانم ...

 

سید علی صالحی